«Πού πήγε η Άνοιξη;» της Νίκης Ευελπίδου

Αν οι μικροί μας φίλοι παραπονιούνται πως τους έχω ξεχάσει, ακολουθούν μικρά διαμαντάκια που εντόπισα μόνο γι’ αυτούς. Με αγάπη…

Γράφει η Δημοσιογράφος Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Ξέρεις, μόλις έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο «Πού πήγε η Άνοιξη;» της Νίκης Ευελπίδου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική, ξύπνησαν μέσα μου εικόνες από εκείνες τις ανέμελες στιγμές που μικροί τρέχαμε ξυπόλυτοι στις αυλές και μυρίζαμε τον αέρα της άνοιξης. Θυμάσαι εκείνη την αίσθηση;

Το πρώτο παγωτό μετά τον χειμώνα, το ζεστό φως που έλουζε τα μεσημέρια και τα παιχνίδια στην άμμο που δεν έλεγαν να τελειώσουν. Αυτό το βιβλίο έχει την ίδια νοσταλγία, μα την ίδια στιγμή φέρνει και κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ένα μήνυμα για το πώς ο κόσμος μας αλλάζει.

Η ιστορία ξεκινά με τον μικρό Αλέξανδρο σε μια παραλία. Εκεί γνωρίζει την «πλάκα», έναν παράξενο χαρακτήρα που κουβαλά μνήμες χιλιάδων χρόνων. Μέσα από τη φωνή της, τα παιδιά μαθαίνουν για τις τεράστιες αλλαγές του πλανήτη: για τους πάγους που έλιωσαν, για θάλασσες που δημιουργήθηκαν, για γαίες που χάθηκαν. Είναι μαγικό πώς μια αφήγηση που μοιάζει τόσο απλή κρύβει μέσα της τόση γνώση για το κλίμα και την Ιστορία.

Οι εικόνες της Zafouko Yamamoto είναι παιχνιδιάρικες αλλά ταυτόχρονα μιλούν στην ψυχή: με έντονα χρώματα, κολάζ και σχέδια που θυμίζουν παιδικές ζωγραφιές, δημιουργούν έναν καμβά που συνδυάζει τη φαντασία με την πραγματικότητα.

Αυτό που με άγγιξε περισσότερο είναι ότι το βιβλίο δεν μένει μόνο στη διαπίστωση των προβλημάτων. Μιλά για ευθύνη, για την ανάγκη να μοιραστούμε την αλήθεια με τα παιδιά, να τα μάθουμε να φροντίζουν τη Γη. Σε αγκαλιάζει και σου λέει ότι μπορούμε όλοι μαζί να κάνουμε τη διαφορά, ακόμα και μέσα από μικρές πράξεις.

Διαβάζοντάς το, ένιωσα πως το παιδικό βιβλίο δεν είναι μόνο μέσο ψυχαγωγίας αλλά και γέφυρα που ενώνει γενιές. Γιατί ενώ μιλά σε ένα παιδί, αγγίζει και τον γονιό που θα το διαβάσει φωναχτά. Είναι από αυτά τα βιβλία που ανοίγουν διάλογο, που μετά την τελευταία σελίδα σε βάζουν να σκεφτείς και να συζητήσεις.

Το «Πού πήγε η Άνοιξη;» είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι η άνοιξη με την έννοια της ελπίδας, της ανανέωσης και της ζωής είναι στα χέρια μας να την προστατεύσουμε. Και μέσα από την παιδική του απλότητα, ίσως μας διδάσκει το πιο σημαντικό μάθημα: ότι ποτέ δεν είναι αργά να φροντίσουμε τον κόσμο μας.

Εγώ, αν ήμουν παιδί, θα το διάβαζα και θα ένιωθα πιο κοντά στη φύση. Αν ήμουν γονιός, θα το διάβαζα και θα ήξερα ότι έσπειρα έναν μικρό σπόρο ευαισθησίας στο παιδί μου. Εσύ, πιστεύεις πως τα παραμύθια μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας;