«Γολγοθά» χωρίς τέλος ανεβαίνουν εργολάβοι της Μαγνησίας που ρίχτηκαν από την πρώτη στιγμή στη μάχη, από άκρη σε άκρη στον νομό, για να αποκαταστήσουν τα τεράστια προβλήματα που προκάλεσαν οι διπλές καταστροφικές πλημμύρες Daniel και Elias, τον Σεπτέμβριο του 2023. Δυόμισι χρόνια πέρασαν από τη στιγμή που ο νομός βίωσε την απόλυτη καταστροφή και κατάφερε να ξανασταθεί στα πόδια του αλλά οι εργολάβοι παραμένουν απλήρωτοι. Πλέον όμως η υπομονή στέρεψε…

Μετά από δυόμισι χρόνια αναμονής, εργολάβοι που χρεώθηκαν μέχρι τον λαιμό για τις αποκαταστάσεις, πληρώνοντας από την τσέπη τους για λογαριασμό του Κράτους ετοιμάζονται να διεκδικήσουν δυναμικά τα χρήματα που τους οφείλονται και δεν τους καταβάλλονται.

Εχουν λάβει βεβαιώσεις οφειλών συνολικού ύψους 21,5 εκατ. ευρώ(!) και αμέσως μετά το Πάσχα θα στείλουν εξώδικο στην Περιφέρεια Θεσσαλίας για την εξόφλησή τους. Αν η εξώδικη όχληση δεν τελεσφορήσει θα προχωρήσουν στο επόμενο βήμα. «Θα πάμε δικαστικά για τα χρήματα που μας οφείλονται και πλέον θα διεκδικήσουμε και τόκους. Είμαστε οι μοναδικοί στη Θεσσαλία, που δεν έχουμε πληρωθεί, άγνωστο για ποιον λόγο», λένε επαγγελματίες στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.

Ολο το προηγούμενο διάστημα λάμβαναν υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις ότι θα πληρωθούν. Το φετινό θα είναι το τελευταίο «μαύρο» Πάσχα που θα κάνουν, όπως λένε, αφού μετά από αυτό θα φροντίσουν να κλείσουν τους ανοιχτούς και απλήρωτους λογαριασμούς τους.

Με ένα τηλέφωνο στο πεδίο μάχης

Όταν τα τηλέφωνα εργολάβων του νομού χτυπούσαν μετά το σαρωτικό χτύπημα του Daniel και καλούνταν από την Περιφέρεια Θεσσαλίας να μπουν στο πεδίο της «μάχης», κανείς δεν σκέφτηκε να ζητήσει υπογραφή σύμβασης.

«Η εντολή μας δόθηκε τηλεφωνικώς. Μας είχαν χωρίσει ανά περιοχές και είπαν στον καθένα μας πού θα πάει και τι θα κάνει. Αρσεις καταπτώσεων και αποκαταστάσεις δρόμων για την λειτουργία των δρόμων και την επικοινωνία των οικισμών μεταξύ τους», περιγράφουν τις πρώτες ώρες μετά την απόλυτη καταστροφή.

«Φυσικά και κανείς δεν σκέφτηκε πώς θα διασφαλιστεί. Πήγαμε γιατί ζούμε κι εμείς σε αυτόν τον τόπο. Για να εξυπηρετήσουμε τους συνανθρώπους μας και φυσικά τη δουλειά για την οποία θα πληρωνόμασταν», λένε.

Μία πλειάδα μηχανημάτων, ίσως και πάνω από 300 βγήκαν σε κάθε άκρη της Μαγνησίας.

Δούλεψαν πληρώνοντας από την τσέπη τους

Σύσσωμοι οι εργολάβοι έδωσαν τον αγώνα για να επανέλθει η λειτουργία του νομού.

Εβγαλαν ό,τι μηχανήματα είχαν και δεν είχαν, αγόραζαν πετρέλαιο από την τσέπη τους για να κινούνται τα οχήματά τους, από φορτηγά μέχρι φορτωτές, επιστράτευσαν εργαζόμενους που δούλευαν ακατάπαυστα και τους πλήρωναν μεροκάματα και ασφάλεια από τα δικά τους ταμεία.

«Δουλεύαμε και πληρώναμε τα έξοδα ακατάπαυστα. Φτάσαμε τον Μάιο του 2024 να καθαρίζουμε ακόμη ποτάμια και χειμάρρους και όταν φθάσαμε στο δια ταύτα και ζητήσαμε να πληρωθούμε γιατί είχαμε πλέον… στεγνώσει οικονομικά, άρχισαν τα παρατράγουδα», περιγράφουν.

Πληρωμή σταγόνα – σταγόνα και χωρίς εξόφληση

Για την αποπληρωμή των εργολάβων γίνονταν κάποιες μικρές συμβάσεις, όπως περιγράφουν, ίσα για να μπορέσουν να συνεχίσουν τις εργασίες αποκατάστασης. Σε καμία όμως περίπτωση και παρά τις πιέσεις που ασκήθηκαν, δεν κατάφεραν να πάρουν τα χρήματά τους.

«Η τελευταία πληρωμή προς εμάς ήταν τον Δεκέμβριο του 2025. Και συνολικά έχουμε πληρωθεί μόλις για το 50% της εργασίας μας», αναφέρουν.

«Είμαστε οι μοναδικοί στη Θεσσαλία που δεν έχουμε πληρωθεί. Νιώθουμε ριγμένοι, αδικημένοι. Κάναμε τέτοια δουλειά στον τόπο μας, που ο νομός δεν ξαναπλημμύρισε σε έντονα καιρικά φαινόμενα. Προσωρινές αποκαταστάσεις που κάναμε εμείς κρατάνε ακόμη εν αναμονή των οριστικών έργων που δεν έχουν γίνει και τα οποία δόθηκαν σε μεγάλες εταιρείες. Ετσι μας είπαν… ευχαριστώ για την πλάτη που βάλαμε», λένε με πόνο.

«Συνάδελφοί μας από άλλες πόλεις της Θεσσαλίας περίμεναν τις συμβάσεις τους και βάσει αυτών εξοφλήθηκαν. Εμείς δουλέψαμε με προφορική εντολή και μείναμε ξεκρέμαστοι», προσθέτουν.

Εταιρείες στα όριά τους

Για ορισμένους εργολάβους τα χρήματα που τους οφείλονται είναι άμεσα συνδεδεμένα και με τη συνέχιση της επαγγελματικής τους δραστηριότητας.

«Κάποιοι άντεξαν παρά τα έξοδα που όλοι πληρώσαμε από την τσέπη μας. Κάποιοι αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε δανεισμό και έχουν να εξοφλούν δάνεια με τόκους επειδή δούλεψαν και για να μπορούν να συνεχίσουν να δουλεύουν. Αλλοι είναι έτοιμοι να κλείσουν γιατί τα χρέη τους πνίγουν», περιγράφουν την κατάσταση που βιώνουν δυόμισι χρόνια μετά τον Daniel.

Eλένη Χάνου (Ταχυδρόμος)